De kunst van het alleen zijn

Een tijdje geleden schreef ik al over eenzaamheid, dit was nog ruim voor de corona crisis. Ineens is het thema hyperactueel. Afgelopen week een uitgebreid artikel in de Volkskrant over hoe men echt alleen kan leren zijn.
Het blijkt dat mensen heel verschillend reageren op een crisis. Ik zie mensen die wat angstig zijn aangelegd in paniek raken, ik zie mensen die gesteld zijn op regelmaat en vastigheid het spoor bijster raken, en ik zie mensen die gek worden van eenzaamheid. Maar er zijn ook mensen die juist floreren, mensen die minder spanning ervaren vanwege de sociale druk die plots afwezig is, mensen die juist heel goed alleen kunnen zijn. Zelf hoor ik ook een beetje bij die laatste groep. Ik kan heel goed functioneren in een sociale omgeving, daar niet van, maar uiteindelijk ben ik het meest gelukkig met mezelf (klinkt een beetje raar misschien). Ik kan heel goed alleen zijn, sterker: ik krijg er nieuwe energie van, veel meer dan van sociale activiteiten.

Alleen zijn is een kunst. En het lijkt iets dat we in onze samenleving niet meer zo goed kunnen, of althans opnieuw moeten leren. Steeds meer mensen zoeken de eenzaamheid juist weer op, in ieder geval voor een periode, zo nu en dan. Het is heel gezond om zo nu en dan eens een tijd met jezelf alleen te zijn. Mensen zijn sociale dieren, en uiteindelijk kunnen we niet echt zonder contact met elkaar, zonder verbinding. Maar er zit iets heel goeds in om die verbindingen zo nu en dan eens op pauze te zetten, al dat niet gedwongen door de omstandigheden.
Op dit moment worden vele mensen teruggeworpen op zichzelf en/of hun directe omgeving (gezin). Zo ook bij ons. Ineens komt ons drukke soms jachtige sociale leven abrupt tot stilstand, en brengen we veel meer tijd met elkaar door, of alleen. We moeten er samen iets van maken, we verzinnen creatieve dingen om te doen, om het leven leuk te houden, we trekken erop uit. En regelmatig zijn we ook even alleen, trekken we ons terug in onszelf. In ons gezin lukt dat best goed, vind ikzelf. Mijn vrouw heeft er meer moeite mee dan ik. Zij leeft op van sociale contacten, afspreken met vriendinnen, familie opzoeken etc. Ik vind dat meestal ook wel leuk (zolang ik ook maar tijd voor mezelf overhou), maar nu dat er allemaal veel minder is bevalt het mij wel prima.

Ik denk terug aan het moment dat ik jaren terug voor het eerst een aantal dagen naar een klooster ging, om rust en bezinning te zoeken. Ik herinner me dat het de eerste 2 dagen behoorlijk lastig was, ik liep een beetje tegen de muren op, maar ja ik was zoiets ook niet gewend. Tegenwoordig kan ik prima dagenlang alleen zijn, ik trek er bv op uit in de natuur, met mijn backpack en 1-persoons tentje en zie dagenlang nauwelijks andere mensen. Heerlijk!
Ik kom ervan tot rust, kan even alles loslaten, en vind mezelf weer. Als ik daarna terugkom ben ik weer opgeladen en kan ik het leven en mijn relaties weer aan. Juist doordat ik even afstand heb genomen ga ik het allemaal ook weer meer waarderen.

Op dit moment is het de situatie die ons dwingt tot alleen zijn. Maar dat is ook een kans, een kans om met jezelf en met de mensen het dichtst bij je in het reine te komen: neem afstand, bezin, stel opnieuw je prioriteiten, maak keuzes, zet stappen, los dingen op met elkaar, spreek uit wat je al zo lang dwars zit, spreek uit wat je al zo lang zo graag eens tegen de ander wilde zeggen, verzoen je met jezelf en met elkaar, ruim op, hou schoonmaak, ontdoe je van ballast, wordt lichter, laat los, bezie elkaar opnieuw, als met frisse ogen, verbind je opnieuw met wie en wat echt belangrijk voor je is. Crisis is kans.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: