De inspiratie van de liefde

Naast mijn werk als systeemtherapeut draai ik nog steeds regelmatig plaatjes (ouderwets vinyl), op bedrijfsfeestjes, festivals en regelmatig op een bruiloft. Afgelopen weekend mocht ik komen draaien bij een ontzettend leuk stel, die in de openlucht gingen trouwen, op een gemoedelijke natuurcamping (het volume niet al te hoog om de rust niet teveel te verstoren). Ik vind dit altijd leuk om te doen, het is een leuke aanvulling op mijn dagelijkse werk, dat toch vooral om problemen en moeilijkheden draait. Het is dan fijn om eens een gangmaker te zijn en deel te zijn van een feestelijke bedoening waar iedereen vrolijk is en goedgemutst. Deze keer was echter heel bijzonder, en ik kwam er geïnspireerd weer vandaan (en nog betaald ook!).

Bij sommige van die `jonge’ geliefden spat de verliefdheid er vanaf, en dat is mooi. Maar zo puur, zo kwetsbaar mooi, zo ongebreideld openhartig en zelfs erotisch geladen, zo heb ik het nog niet eerder meegemaakt. Misschien dat beider voorgeschiedenissen (niet al te makkelijk) meespeelden, maar deze twee vulden elkaar zo mooi aan, leken zo voor elkaar gemaakt. Een inspirerend koppel; de meeste mensen (ondergetekende incluis) moesten nu en dan een traantje wegpinken. De woorden die ze tegen elkaar spraken, zo authentiek, zo persoonlijk en zo openhartig intiem, konden je niet onberoerd laten.

De cynicus zal zeggen: ja, zo begint het altijd, maar kom over 10 a 20 jaar nog eens kijken wat er van over is… Dan zeg ik: ja, dat zou kunnen (al wil ik liever niet geloven dat zo’n pure liefde al te gemakkelijk verloren zal gaan), maar is dat niet juist deel van het probleem? Als we niet meer durven geloven in de liefde, is dan niet alles verloren? Misschien ben ik hopeloos romantisch, maar ik liet mezelf inspireren. Dit is wat het met mij deed:

Ik wil meer aandacht hebben voor mijn vrouw. Naar haar kijken, echt kijken, de tijd nemen. Haar op allerlei manieren laten weten hoe mooi, hoe lief ze is. Ik wil me weer kunnen verwonderen, dat dit prachtige mens voor mij gekozen heeft (waar heb ik het aan verdiend?), weer dankbaar zijn dat ik iedere dag van haar nabijheid mag genieten. Wij vullen elkaar niet alleen maar aan, wij maken elkaar compleet. Ik wil mijn aandacht weer op haar richten, erop toezien dat zij gelukkig kan zijn, kan groeien, tot haar recht kan komen. Er zijn zoveel andere dingen die mijn aandacht opeisen, maar uiteindelijk doen de meeste van die dingen er eigenlijk niet toe, niet in vergelijking met het wonder van haar aanwezigheid in mijn leven en de vier kinderen die we samen hebben.

Ik werk hard, en ik ben gedreven om een steeds betere therapeut te worden. Dat vind ik belangrijk. Maar uiteindelijk, wat heb ik eraan al zou ik de beste relatietherapeut van Nederland zijn, maar ik zou de liefde thuis verliezen, voor mijn vrouw en voor mijn kinderen? Daarom ben ik blij met de puurheid (noem het voor mijn part naïviteit) van de prille liefde, die mij helpt niet te vergeten wat het meest waardevol is in dit leven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s