In de stoel bij de kapper

Afgelopen zaterdag zat ik weer eens bij mijn vertrouwde kapper. Zo’n echte Rotterdamse herenkapper. Uitstervend ras. Witte stofjas. Klassieke scharen- en kammenset. No nonse knippen, niks hips, gewoon goed en rechttoe-rechtaan. Hondje in mand onder bank, koffie, krantje. Vrouwen komen hier alleen om hun man af te leveren (of voor de gezelligheid). Gespreksonderwerpen: het weer, Feyenoord (soms), Sparta (meer dan Feyenoord), en wat al niet meer aan alledaagse onderwerpen die een gezonde Rotterdamse man bezighouden. En Aad, die praat gewoon wat met je mee, altijd begripvol en lustig knippend met zijn scharen, soms ook gewoon in de lucht terwijl hij even staat na te denken.

Maar zaterdag geen Sparta of het weer. In de stoel zit een jongeman van eind 40 te vertellen over zijn moeder die een paar maanden geleden is overleden. Hij is al weer een tijdje niet naar de kapper geweest, vertelt hij, want zijn moeder stuurde hem altijd, en nu moet hij zelf gaan, en daar heeft hij meestal geen zin in. Terwijl Aad zijn woeste haarbos aan het uitdunnen is vertelt hij tot in detail hoe hij haar gevonden heeft, en hoe erg hij zijn moeder mist, en hoe eenzaam hij zich soms voelt. De kapper zwijgt, knipt hier en daar een haartje weg, en maakt na enige tijd een kleine opmerking: dat gaat je niet in de kouwe kleren zitten; of: je kunt het ook niet allemaal zo aan zien komen. Hij luistert vooral, en dat voel je. Het gesprek heeft ritme: een woordenstroom, dan weer een tijdje niets, het knippen van de schaar, een begripvolle opmerking van Aad, weer een stilte, en dan gaat het weer stromen, het verhaal krijgt steeds meer kleur en betekenis. Het gaat over moeite hebben met aanpassen, over diep gevoeld gemis, eenzaamheid, maar ook over verdergaan, leven met pijn, en kleine momenten van geluk, ondanks alles.

Ik ben geraakt, het is een mooi gesprek. En ik denk: wat jammer eigenlijk dat dit soort beroepsbeoefenaren een uitstervend ras zijn. Er verdwijnt daarmee veel meer dan alleen het ambacht. Geen wonder dat we tegenwoordig zoveel therapeuten nodig hebben…

Advertenties

One Reply to “In de stoel bij de kapper”

  1. Laatst toen ik bij de kapper was, was ik getuige van iets soortgelijks. Een klant kwam binnen en vertelde aan een andere kapster dan degene die mij knipte over de hartstilstand van haar man en alles wat er daarna was voorgevallen. Ik had het daarna met mijn kapster over wat zij allemaal aanhoren. Ze vertelde dat ze veel langs zich heen kan laten glijden, maar dat het soms raakt als ze een klik met een klant heeft. Therapeuten en kappers lijken inderdaad op elkaar.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s